ο εφιάλτης που δε σου πέρασε

Για πες μου πως ν' αντισταθώ παλι στ' ονείρου το σημάδι

σ' αυτή την ανέλεη ματιά που μου στέλνεις κάθε βράδυ

Μες του μυαλού τις γειτονιές τώρα φωνάζω τ ' όνομα σου 

και μια αδέσποτη στιγμή θυμίζει τα χτυπήματα σου 

Κιαν είναι μπόρα θα περάσει μα ανεξιτηλα με φτύνει

σαν αποτύπωμα βαθύ που χαρακωνεται στη μνημη

τι ωρα είναι θα ρωτήσω  για να τρέξω να προλάβω 

μηπως και παψει να με πνίγει στην επιφάνεια να φτάσω 





μα είν η ώρα περασμένη και τα όνειρα φτηνά 

και το ξυμέρωμα

δε θα με βγάλει πουθενά 

Βλεπω γελάς, και δεν τ 'αρνιέσαι 

στέκεις επάνω στις πληγές μου και καυχιέσαι 

> Μα δεν θα σβήσω

> δε θα λυγίσω 

> μ ένα μου στίχο μοναχά θα σε τσακίσω 

Μεσα στο νού μου πλάθω εικόνες  που ποτέ σου δε θα δείς 

Κι αν σπάσω ολους τους κανονες συ δε θα χεις την τιμη

Στα όνειρα μου περπατώ κοντρα στον άνεμο

περιπλανιέμαι στα στενά μιας άδειας πόλης 



 

Σχόλια